ବୟସର ଅପରାହ୍ନରେ...
ବୟସ ହଁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନୁହେଁ, ହେଲେ ବୟସ ଏମିତି କିଛି ବାଟ ଦେଇ ଚାଲିଥାଏ ସେଇ ବାଟଦେଇ ମଣିଷକୁ ଚାଲିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ । ସତରେ ପିଲାଦିନେ ମନରେ କେତେକଣ କଥା ଉଙ୍କିମାରେ, ଛୋଟ ଛୋଟ ଗପବହି କୁ ପଢି କାହାଣୀର ଅଜଣା ରାଇଜରେ ବୁଲି ଆସିଥାଉ ରାତିର ସ୍ଵପ୍ନରେ। ଧୀରେ ଧୀରେ ବୟସ ବଢିବା ସହିତ ସ୍ଵପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଥାଏ। ବୟସର ଅପରାହ୍ନରେ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆସି ପହଞ୍ଚିଥାଉ ମନରେ ଅନେକ ଆଶା ଓ ଆକାଂକ୍ଷା ଭରିଉଠେ, ରାତିରେ ହଜାରେ ସ୍ଵପ୍ନ, ସ୍ବପ୍ନକୁ ସାକାର କରିବା ପାଇଁ ଚାଲିପଡ଼ୁ କର୍ମମୟ ଜୀବନ ପଛରେ। ଅଡୁଆ ସୁତାର ଖିଅ ଛଡ଼ାଇ ଛଡ଼ାଇ ଯେତେବେଳେ ଅଧାଅଧି ସୁତାଖିଅ ସରିଯାଏ ଠିକ୍ ସେତିକି ସମୟରେ ଦେଖିବାକୁ ପଡେ ସୂତାଟି ଅଧାରୁ ଛିଣ୍ଡିଯାଇଛି ସେହି ସମୟରେ ମନରେ ଯେଉଁ ବ୍ୟଥା ହୁଏ ଠିକ୍ ସେହି ବୟସର ଅପରାହ୍ନରେ ଦୁଖଃ ରାକ୍ଷସଟି ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ। ହଉ! ଚଲାପଥରେ ଯେତେବଡ଼ ତତଲା ମରୁଭୂମି ପଡୁ କି କଣ୍ଟା, ପାର କରି ଆଗକୁ ଚାଲିଛେ। ଯେଣିକି ଭାଗବାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା। ମନରେ ଅନେକ ରଙ୍ଗିନ୍ ସ୍ଵପ୍ନ! ହେଲେ ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ଜୀବନ, ଗରିବ ଲୋକଟି ରାତିରେ କେବଳ ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖିଥାଏ କିନ୍ତୁ ତାକୁ ବାସ୍ତବିକତାର ସାକାର କରିବା ତା ପାଇଁ ବଡ଼ କଷ୍ଟମୟ। କେତେବେଳେ ରୋଗ ତ କେତେବେଳେ ପେଟର ଭୋକ। ସତରେ ପୁରୁଷ ଲୋକଟି ସେତେବେଳେ କାନ୍ଦିଥାଏ ଯେତେବେଳେ ସଫଳତା ଶୀର୍ଷରେ ପହଁଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ ପଛକୁ ଖସିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଥାଏ। ଆଉ ସେଇ ବାଧ୍ୟଟି ହେଉ...