Kumar Dev

ବୁଢ଼ା ବରଗଛ କହୁଛି ପିଲାଟି ଦିନରୁ ମତେ ହେତୁ ପାଇବା ପର ଠାରୁ କିଛି ଜୀବନରେ କାହିଁକି କେଜାଣି ଏମିତି ଘଟୁଛି ଜାଣିନି । ବେଳେ ବେଳେ ଆଖିରୁ ଲୁହ ବାହାରି ଆସେ । ଜୀବନରେ କିଛି ପରିବାର ଏମିତି ଅଛି, ନା ସେମାନେ କାହାକୁ କଛି କହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ । କାରଣ ତାଙ୍କରି ଜୀବନରେ ବାଧକ ସାଜିଥାଏ ସେଇ ସୈତାନ୍ ରୂପକ ରାକ୍ଷସ, ଏତେ ନିଷ୍ଟୁର ସେ ଯାହାପଛରେ ପଡ଼ିଥାଏ ଜମା ଛାଡ଼ିନଥାଏ। କାହିଁକି କେଜାଣି ! ହଁ ମାନୁଛି ମୁଁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସେ ହିଁ ସବୁକିଛି ସେ ଚାହିଁଲେ ପଥରବି ସୁନା ପାଲଟିଯିବ। ହେ ଭଗବାନ୍ ! ଏଇ ଦୁଃଖଭରା ଜୀବନରେ କଣ ତୁମେ ଟିକେ ସୁଖ ଦେଇପାରିବନି? ନିସହାୟ କୁକୁରଟିଏ ଏଣେ ତେଣେ ବୁଲିବୁଲି ବହୁ କଷ୍ଟରେ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଡ଼ କରିଥାଏ ତାର ବି ସ୍ବପ୍ନ ଥାଏ କିନ୍ତୁ ତାକୁ ଯଦି ସେଇ ଦୁଃଖ ଜନିତ ରୋଗ ରାକ୍ଷସଟା ତା ପଛରେ ପଡ଼ିଯାଏ ବିଚର ଆଖିରେ ଲୁହ ବିନା ଆଉ କଣ ସେ ଜାଣି ନଥାଏ । ବିଚରା କୁକୁରଟି ରୋଗ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପଡ଼ି ବହୁ କଷ୍ଟରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥାଏ । ଜୀବନରେ ଯଦି ଜଣେ ଗରିବ ଘରର ଲୋକ ବଜାରକୁ ଫଳ କିଣିବାକୁ ଯାଇଥାଏ ସେଥିରୁ ଜଣାପଡ଼ିଯାଏ ବିଚରା ଘରେ ନିଶ୍ଚୟ କେହି ଜଣେ ରୋଗିଟାଏ। ଗରିବ ସେଇଲୋକ ହୋଇଥାଏ ଯିଏ ନିଜର ହାତର ଆଙ୍ଗୁଳି କଟିଗଲେ ପଇସା ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ କୋଡ଼ିଏ ଟଙ୍କାର ଟିଟାନସ୍ ଇଞ୍ଜେକ୍ସନ ଖାଇନଥାୟେ। ମଣିଷ ଜୀବନରେ ଥରେ ମରିଥାୟେ କିନ୍ତୁ ଗରିବ ଲୋକଟି ସବୁଦିନର ସକାଳେ ମରିଥାୟେ । ଜୀବନରେ ଲୋଡ଼ା ପଡ...

ଏ ଜୀବନ ଏମିତି ଏକ ବାଟରେ ଚାଲିଥାଏ ସେ ବାଟରେ ଯାହାବି ଆସିଥାଏ ତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ, ଚାହେ ସେ କଣ୍ଟା କି ଫୁଲ। ହେଲେ କିଛି ବାଟ ଗଲା ପରେ ଯଦି ସେ ବାଟୋଇ ଟି ପଥହରା ହୋଇଯାଏ ସେତେବେଳେ ସେ ବିଚରା ଅବିଚଳିତ ହୋଇଯାଏ । କିସିନେ ମତେ ଏହା କହିଥିଲା ଯଦି ଜୀବନରେ ଚାଲିବାକୁ ହେଲେ ଦୁଇଟି ଜିନିଷ ଦରକାର ହୋଇଥାଏ । ପ୍ରଥମତଃ ଭଲ ଶିକ୍ଷା ଓ ଦ୍ଵିତୀୟରେ ପଇସା, ହଁ ମୁଁ ମାନୁଛି ଏହି ଦୁଇଟି ଥିଲେ ଜୀବନର ଆବଶ୍ୟକା ମେଣ୍ଟାଇ ପାରିବ ହେଲେ ଜୀବନରେ ଚାଲିବା ପାଇଁ ଜଣେ ଭଲ ବନ୍ଧୁ ଟିଏ ବି ଦରକାର । ଯଦି ସାଙ୍ଗ ଟିଏ ଥାଏ ନା ବିପଦବେଳେ କିଛି ସେ ସହାନୁଭୂତି ଦେଇପାରିବ ସେତିକିରେ ତୁମକୁ ବହୁତ ଆଶ୍ୱାସନା ମିଳିବ । ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ସାନ ଥିଲି ପ୍ରାୟ ଷଷ୍ଠ କିମ୍ବା ସପ୍ତମ ଶ୍ରେଣୀରେ ପଢ଼ୁଥିଲି ସେତେବେଳେ ମୋର ଭଉଣୀ ଆମଘରେ କହୁଥିଲା "କାହା କରମରେ ଖିରି, ଆରିସା ଲୋ କାହା କରମରେ ଲଡ଼ୁ । କାହା କରମରେ ଖାରିଆ ଖଡାଲୋ ଚୋବେଇ ଚୋବେଇ ମରୁ" । ଏ କଥା ସେ ତାଙ୍କ ବିଦ୍ୟାଳୟ ରେ ଜଣେ ସାର୍ କହୁଥିଲେ ବୋଲି ସେ ଆସି କହୁଥିଲା । ସେ ଆଉ ମୋ ଗ୍ରହଣରେ ନାହିଁ ହୁଏତ ଭଗବାନ୍ ତାକୁ ସେତିକି ଆୟୁଷ ଦେଇଥିଲେ । ଜୀବନ ଭିତରେ ଭଗବାନ୍ କାହିଁକି କେଜାଣି ଦୁଃଖ ଦେଇଥାନ୍ତି । ପଥହରା ମଣିଷଟି ଯେତେବେଳେ ଏଣେତେଣେ ବୁଲି ସଠିକ୍ ମାର୍ଗକୁ ଆସିଥାଏ ସେତେବେଳେ ଯଦି ତାରା ଆଖି ବିପରୀତ ପଥକୁ ଟାଣିନିଏ ବିଚାର ଥାକିଯାଏ। ଥରେ ମୁଁ କଟକ...

 ଆଜିକାଲି ନିତିଦିନିଆ ଜୀବନ ଜାପନ ଭିତରେ ମନୁଷ୍ୟ ମାନେ ଏତେ ବ୍ୟସ୍ତ ବିବ୍ରତ ହେଇଯାଉଛନ୍ତିଯେ ସେମାନଙ୍କର ସେଇ ଅତୀତର ପୂରୁଣା ଜୀବନ ଶୈଳୀ କୁ ଭୁଲି ଆଧୁନିକତାକୁ ଆପଣେଉଛନ୍ତି I ସେମାନେ ବୋଧହୁଏ  ଭୁଲିଆଯାଉଛନ୍ତି ଅତୀତକୁ ନେଇ ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ାହୋଇଛି I ମୁଁ  କହିବାର ତାପର୍ଯ୍ୟ ଏହା ଦିନ ଥିଲା ଲୋକେ ଡବି ଆଲୋକ ତଳେ ବସି ବିଭିର୍ନ ପୁସ୍ତକ, କାବ୍ୟ , କବିତା , ଗଦ୍ୟ , ଓ ଅନେକ ହିତୋପଦେଶୀ ଜ୍ଞାନ ଆହରଣ କରୁଥିଲେ I ମନୁଷ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ଭିତରେ ଅହଂଭାବ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନଥିଲା I ଯାନୀଯାତ୍ରା, ପୁଣ୍ୟ, ପର୍ବରେ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ ଉତ୍ସାହ ଆନନ୍ଦରେ ଜୀବନର ନାଟିକା ଚକ୍ରରେ ଚଳୁଥିଲେ I ଯେତିକି ମିଳୁଥିଲା ସେତିକିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉଥିଲେ  l ସାନ ବଡ଼ ଭିତରେ ସମ୍ମାନ ରହୁଥିଲା, ବଡଲୋକମାନେ ସାନ ମାନଙ୍କୁ ଉଚିତ୍ ଶିକ୍ଷ୍ୟା, ଜ୍ଞାନ ଦେଉଥିଲେ ଏବଂ ସାନ ମାନେ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯୁଗ ବଦଳିବାରେ ଲାଗିଛି ଲୋକେ ନିଜକୁ ସମାଜ ଆଗରେ କିପରି ବଡ଼ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି ଓ କିଛି ବି ସେଥିରେ ସଫଳ ହେଉଛନ୍ତି ଓ ଅନେକ ବି ଅସଫଳ ହେଇ କିଛି ନୂଆ ଅଭିଜ୍ଞତା ହାସଲ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଛି ଜୀବନ ଚକ୍ରରେ ସଂଘର୍ଷ କରିନପାରି ହାରସ ହୋଇ ପଡ଼ୁଛନ୍ତି l କିନ୍ତୁ ଜୀବନରେ ଚାଲିବାକୁ ହେଲେ ସଂଘର୍ଷ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଜୀବନକୁ ଦେଖିଲେ ଅନେକ ଗୁଡ଼ାଏ ଲୋକ...

                              ବୁଢ଼ୀ ଅସୁରୁଣୀ ରଜାପୁଅ, ମନ୍ତ୍ରୀପୁଅ, ସାଧବପୁଅ, କଟୁଆଳପୁଅ ଚାରି ସଙ୍ଗାତ। ଚାରିହେଁଯାକ ବାହାରିଲେ ବିଦେଶ କରି। ଘୋଡ଼ାଶାଳରୁ ବାଛି ବାଛି ଚାରି ଘୋଡ଼ା ନେଲେ, ପାଗ ପଟୁକା ବାନ୍ଧି ଟଙ୍କା ଟୋକର କିଛି ଧଇଲେ, ଗଲେ। ଯାଇ ଯାଇ ଉଦୁଉଦିଆ ଖରାବେଳେ ଏକ ନଈକୂଳେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେଠେଇ ଗାଧୁଆ ପାଧୁଆ କଲେ, କହିଲେ, ଏଠେଇ ରନ୍ଧାବଢ଼ା କରିବା, ଖରା ବରଷା ପାଳିବା । ଛାଇ ଲେଉଟିଲାରୁ ଆମ ରାହା ଆମେ ଧରିବା।”      ରଜାପୁଅକୁ ପଠେଇଲେ, କହିଲେ, ‘ଆର ପାରିରେ ଘର ଦିଶୁଚି, ସେଠଠୁ ନିଆଁ ଆଣିଲେ ଚୁଲିରେ କୁହୁଳା ପକେଇବା। ରଜାପୁଅ ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଲା ସେଘରେ ଦେଖିଲାବେଳକୁ ଏକ ବୁଢ଼ୀ ଅସୁରୁଣୀ ଗୋଡ଼ ଦି’ଟା ଚୁଲିରେ ମୁର୍ତି ଦେଇଚି; ମୁଣ୍ଡ ମୁକୁଳା, ମୁହଁଯାକ ମାଛି ଭଣ ଭଣ ବେହୁଛନ୍ତି, ଚୁଲି ଉପରେ ଏଣେ ହାଣ୍ଡିଟିଏ ବସେଇଦେଇଚି, ବସିଚି। ରଜାପୁଅ ମାଗିଲା, ‘ବୁଢ଼ୀ ମାଉସୀ ! ନିଆଁ ଟିକିଏ ଦେଏନି।’ ବୁଢ଼ୀ କହିଲା, ‘ଆରେ ପୁତ, ମୋ ବଳ ବଅସ ତ ଗଲାଣି, ମୋ ଆଖୁ ଦିଶୁନାଇଁ; ଚୁଲିମୁଣ୍ଡରୁ ଆସି ନିଆଁ ଟିକିଏ ନେଇ ଯା।’ ରଜାପୁଅ ଚୁଲିମୁଣ୍ଡରୁ ନିଆଁ ଆଣିବାକୁ ନଇଁପଡ଼ିଲାରୁ ବୁଢ଼ୀ କ’ଣ କଲା, ବେଳମୁଣ୍ଡରେ ଧରି ପଛଆଡ଼େ ଗାତ ଥାଏ ଯେ, ସେ ଗାତରେ ମାଡ଼ିଦେଲା। ରଜାପୁଅ ଅଣଆୟର ହେଇ ରହିଲା। ତିନି ସଙ୍ଗା...

                        ସହିବାର ମାନସିକତା। ତୃଣ ଭୂଇଁରୁ ଜନ୍ମ । ଭୂଇଁରେ ଲୋଟିଯାଏ । ପୁଣି ସେହି ଭୂଇଁରେ ମିଶିଯାଏ । ତାର ସ୍ଥିତି କଣ ଥାଏ ? ତଥାପି ଦିଅଁ ପୂଜା ବେଳେ ଆମେ ଦୁବ କେରାଏ ନିହାତି ଦରକାର କରୁ । ଦୁବ ତ ଛୋଟ ତାହା ପୁଣି ଦିଅଁ ପୂଜା ରେ ଲାଗୁଛି କେମିତି ? ଏହାର ଭିତରି କଥାଟି ହେଲା – ଦୁବ ଭଳି ସଂସାରରେ ଦୁଃଖ, କଷ୍ଟ, ସମସ୍ୟା ସହିଥିଲେ ଦିନେ ନା ଦିନେ ଶୁଭ କର୍ମରେ ଲାଗିବ । ବିନା ସମସ୍ୟାରେ କେହି ବଡ ହେଇନି, ଉପରକୁ ଉଠିନି । ନୂଆ ରାହା ଦେଖାଏ, ଦୁବର ଏଇ କଅଁଳିବା ଗୁଣ ହିଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଉତ୍ସ। ଯେତେ ଦୁଃଖ ଆସିଲେବି ତାକୁ ମଥାପାତି ସହିନେବା । ତାହାହେଲେ ଯାଇ ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ସେବାରେ ଲାଗିପାରିବା । ଦୁଃଖର କଷଟିରେ ପ୍ରଭୁ ଆମକୁ କଷନ୍ତି । ସେହି ପରୀକ୍ଷାରେ ଆମକୁ ଦୁବ ଭଳି ହେବାକୁ ପଡିବ । ନଇଁ ଯିବାକୁ ହେବ । ତେବେ ଯାଇ ମୁଣ୍ଡ ଟେକିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିବ । ସେଥିପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର ରେ କୁହାଯାଇଛି- ତୃଣ ଠାରେ ନୀଚ ହେବା । ତନୁ ପରି ସହନଶୀଳ ହେବା । ତେବେଯାଇ ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହେବା । ଦୁଇ ଜଣ ବନ୍ଧୁ ମେଡିକାଲ ରେ ଚିକିତ୍ସା ହେଉଥିଲେ। ଉଭୟଙ୍କ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଥିଲା । ଉପର ସ୍ତରର ବହୁ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଜଣା ଶୁଣା ଥିଲେ । ସମାଜରେ ବହୁଲୋକ ଅଛନ୍ତି ନିଜର ପ୍ରତିଷ୍ଠା, ପଦ-ପଦବୀ ଓ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ବକୁ ନେଇ ଗର୍ବ କରନ୍...

 ନମଇ ପ୍ରଭୂ ଲମ୍ବୋଦର । ପାଶ ଅଙ୍କୁଶ ବେନିକର ॥ କରି କପାଳେ ଶୋହେ ଚିତା । ବିଦ୍ୟା ବୁଦ୍ଧିରେ ଜଗଜ୍ଜେତା ॥ ଯାହା ପ୍ରସାଦେ ନିରନ୍ତର । ସକଳ ବିଘ୍ନ ହୁଏ ଦୂର ॥ ତାଙ୍କ ପୟେରେ ମୋର ମତି । ସିଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ ଗଣପତି ॥

ଦୁନିଆ ରେ ଆମେ ଯାହା ବି କିଛି କରିଥାଉ ସେଥି ପଛରେ ଆମର ସବୁକିଛି ଅତୀତ ସହିତ ଯୋଡ଼ିହେଇ ରହିଥାଏ । ଆମ ଦୁନିଆ ଯେତେବି ଉନ୍ନତୀ ହେଇଥାଉ ସେଥି ପଛରେ ଆମ ପୂର୍ବଜ ମାନଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୁମିକା ରହିଅଛି । ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆମର ଅତୀତକୁ ମନେପକାଇଥାଉ କିମ୍ବା ଆମର ସୃଷ୍ଟିର ରହସ୍ୟକୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁଥାଉ ସେତେବେଳେ ଆମେ ବାସ ଏତିକି ଜାଣିଥାଉକି ଆମ ସୃଷ୍ଟିର ରଚୟିତା ଆମ ପୂର୍ବଜ । ଆଜିକାଲିର ମନୁଷ୍ୟ ବିଜ୍ଞାନ କ୍ଷତ୍ରରେ ଉନ୍ନତ ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜର ବୁଦ୍ଧି ପ୍ରୟୋଗ କରି ଯାହାବି କିଛି କରିଅଛି ତାହା ପଛରେ ଥିବା ସେହି ଦକ୍ଷତାଟି ହେଉଛି ଯାହା ତାର ପୂର୍ବଜ ଶିଖାଇଯାଇଅଛି । ବେଳେବେଳେ ଆମେ ଏହା ଭାବିଥାଉ କି ଆମେ ଏ ବିଶାଳ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଲେ କିପରି ଏ ବିଶାଳ ପୃଥିବୀରେ ଆମକୁ ଆଣିବାରେ କାହାର ଭୂମିକା ରହିଅଛି ତାହା ଜାଣିବାପାଇଁ ଆମେ ବହୁତ ଉଛୁକ ହୋଇଥାଉ । ବିଜ୍ଞାନ କ୍ଷତ୍ରରେ କହିବାକୁ ଗଲେ ଆମେ ଆମ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିବାର ଅନେକ ବୈଜ୍ଞାନିକ ମନ୍ତବ୍ୟ ରହିଛି ସେଥିମଧ୍ୟରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ ଅନେକ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଆଜକୁ ପ୍ରାୟ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଆମ ପୃଥିବୀ ଏକ ଜଳନ୍ତା ଅଗ୍ନି ପିଣ୍ଡ ହୋଇ ମହାକାଶରେ ଘୁରିବୁଲୁଥିଲା ଧୀରେ ଧୀରେ ପୃଥିବୀ ସହିତ ଅନେକ ଉଲ୍କା ଆସି ମାଡ଼ ହେବ ଫଳରେ ଆମ ପୃଥିବୀର ଚାରିପାର୍ଶ୍ଵରେ ଥିବା ବାୟୁ ସଂସ୍ପଶରେ ଆସି ଧୀରେ ଧୀରେ ପୃଥିବୀ ଶୀତଳ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା, ପୃଥି...