Kumar Dev

ହଁ ମା ଯାହାକୁ ଆମେ ସ୍ନେହରେ ବୋଉ ବୋଲି ଡାକୁଥାଏ, ମା ମତେ ପିଲାଟି ଦିନରୁ ଅନେକ କିଛି ଶିଖାଇଛି କୋଉଟା ଭୁଲ୍ ତ କୋଉଟା ଠିକ୍, ମା ମତେ ଜନମ ଦେଇଛି ନିଜ ଜୀବନକୁ ଜଳାଞ୍ଜଳି ଦେଇ ଦୁନିଆ ବୁକୁରେ କିଭଳି ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଛି ଓ ତାହା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ନିଜର ଜୀବନକୁ ତୁଚ୍ଛ ମନେ କରି ଅନେକ ବାଧାବିଘ୍ନରେ ନିଜକୁ ସମର୍ପି ଦେଇଛି 'ଯେମିତି ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଯୋଦ୍ଧାର ମାନ୍ୟତା ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ବିପଦରୁ ଏଡ଼ାଇବା ପାଇଁ ପିନ୍ଧିଥାଏ କବଚ ଓ ଢ଼ାଲ ସେମିତି ମୋ ମା ତା ପଣତକୁ କରିଥାଏ ସଶକ୍ତ କବଚ। କଥାରେ କେହି ଯଦି ପଚାରିଥାଏ ତୁମର ବୟସ କେତେ ତାହାଲେ ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଯେଉଁ ବୟସ କହିଥାଓ ତାହା ବାସ୍ତବିକତାର ଦେଖିଲେ ସେ ବୟସ ଉପରେ ତୁମେ ଆହୁରି 'ନ' ମାସ ବଡ଼ ହୋଇଥାଓ ଯାହା ତୁମ ମାଆ ହିଁ କହିପାରିବ। 

 ପିଲାଟି ଦିନରୁ ଆଜି ଯାଏଁ ଯାହା କହି ଯାଇଛୁ ଆଜି ଆଉ ତାହା ଶୁଣିବାକୁ କାନ ଥାଇ ନଥିଲା ଭଳି। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଚାରିବର୍ଷର ଥିଲି ଗାଁ ସ୍କୁଲ କୁ ନେଇ ସ୍କୁଲରେ ନା ଲେଖେଇ ଦେଲା ପରେ ସାର୍ ମତେ ପ୍ରଥମେ ସିଲଟରେ ମାଁ ବୋଲି ହାତଧରି ଚକଖଡ଼ିରେ ଲେଖିଦେଲେ ତାକୁ ଘୋଷି ଘୋଷି ଖଡ଼ି ଗୁଣ୍ଡକୁ ହାତରେ ଧରି ସାର୍ ମୁଣ୍ଡରେ ବୋଳିଦେଲେ, ତା ପରଠୁ ସ୍କୁଲ ଯିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା., ହେଲେ କଣ "ମା" ଶବ୍ଦ ଟା ଯେତିକି ସହଜ ଥିଲା ତାପରେ ଶିଖାଯାଉଥିବା ଶବ୍ଦ ସେତିକି ସହଜ ନଥିଲା ସେଥିଲାଗି ଅମରି ମାଡକୁ ଡରି ଲୁଚିଥିଲୁ ଯାଇ ସ୍କୁଲ ପଛରେ ସାର୍ ସିନା ଜାଣି ପାରିଲେନି ହେଲେ ବୋଉକୁ ବା କୋଉ କଥା ଅଜଣା। ସ୍କୁଲ କାନ୍ଥର ଶିଉଳୀ ଆଉ ଦେହ ପୋଷାକର ମଳି କୁ ଦେଖି ଜାଣି ଦେଉଥିଲୁ ପରଦିନ ଯାଇ ନିଜେ ସ୍କୁଲ ଭିତରେ ଛାଡ଼ି ଆସୁଥିଲୁ ଧୀରେ ଧିରେ ବୟସ ବଢିବା ସହିତ ସ୍କୁଲ ପାଠ ବି ବଢିଚାଲିଲା ନିଜେ ତୃତୀୟ, ଚତୁର୍ଥ ପଢ଼ି ଆମକୁ ନବମ, ଦଶମର ପାଠ ପଢ଼ାଉଥିଲୁ ତା ସହିତ ହିନ୍ଦୀ ଭାଷା ମଧ୍ୟ ଶିଖାଇଥିଲୁ, ସାହିତ୍ୟ ବହିର ଗଳ୍ପକୁ ନେଇ ଆମକୁ ଜୀବନରେ ଚାଲିବା ବାଟ ଶିଖାଇଥିଲୁ 'ଅମଡା ଲତାରୁ କଣ୍ଟା କୁ ଆଡ଼େଇ ସେଥିରୁ ସୁନ୍ଦର ଫଳଟିକୁ ଯେମିତି ବାଛି ରଖିଥିଲୁ ସେମିତି ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ସଜେଇ ରଖିଥିଲୁ। ନିଜେ ନଖାଇ ଆମକୁ ଖୁଆଉଥିଲୁ। ଯୁଆଡେ ଯାଏ ଆସିବା ବାଟକୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲୁ। ମା ତୋର ସେହି ଆଖି ଦୁଇ ଭିତରେ ଥିବା ଉଜ୍ଜଳତା ପିଲାଟି ମାନଙ୍କର ଉଜ...

ବୟସ ହଁ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନୁହେଁ, ହେଲେ ବୟସ ଏମିତି କିଛି ବାଟ ଦେଇ ଚାଲିଥାଏ ସେଇ ବାଟଦେଇ ମଣିଷକୁ ଚାଲିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ । ସତରେ ପିଲାଦିନେ ମନରେ କେତେକଣ କଥା ଉଙ୍କିମାରେ, ଛୋଟ ଛୋଟ ଗପବହି କୁ ପଢି କାହାଣୀର ଅଜଣା ରାଇଜରେ ବୁଲି ଆସିଥାଉ ରାତିର ସ୍ଵପ୍ନରେ। ଧୀରେ ଧୀରେ ବୟସ ବଢିବା ସହିତ ସ୍ଵପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଥାଏ। ବୟସର ଅପରାହ୍ନରେ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆସି ପହଞ୍ଚିଥାଉ ମନରେ ଅନେକ ଆଶା ଓ ଆକାଂକ୍ଷା ଭରିଉଠେ, ରାତିରେ ହଜାରେ ସ୍ଵପ୍ନ, ସ୍ବପ୍ନକୁ ସାକାର କରିବା ପାଇଁ ଚାଲିପଡ଼ୁ କର୍ମମୟ ଜୀବନ ପଛରେ। ଅଡୁଆ ସୁତାର ଖିଅ ଛଡ଼ାଇ ଛଡ଼ାଇ ଯେତେବେଳେ ଅଧାଅଧି ସୁତାଖିଅ ସରିଯାଏ ଠିକ୍ ସେତିକି ସମୟରେ ଦେଖିବାକୁ ପଡେ ସୂତାଟି ଅଧାରୁ ଛିଣ୍ଡିଯାଇଛି ସେହି ସମୟରେ ମନରେ ଯେଉଁ ବ୍ୟଥା ହୁଏ ଠିକ୍ ସେହି ବୟସର ଅପରାହ୍ନରେ ଦୁଖଃ ରାକ୍ଷସଟି ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ। ହଉ! ଚଲାପଥରେ ଯେତେବଡ଼ ତତଲା ମରୁଭୂମି ପଡୁ କି କଣ୍ଟା, ପାର କରି ଆଗକୁ ଚାଲିଛେ। ଯେଣିକି ଭାଗବାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା। ମନରେ ଅନେକ ରଙ୍ଗିନ୍ ସ୍ଵପ୍ନ! ହେଲେ ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ଜୀବନ, ଗରିବ ଲୋକଟି ରାତିରେ କେବଳ ସ୍ଵପ୍ନ ଦେଖିଥାଏ କିନ୍ତୁ ତାକୁ ବାସ୍ତବିକତାର ସାକାର କରିବା ତା ପାଇଁ ବଡ଼ କଷ୍ଟମୟ। କେତେବେଳେ ରୋଗ ତ କେତେବେଳେ ପେଟର ଭୋକ। ସତରେ ପୁରୁଷ ଲୋକଟି ସେତେବେଳେ କାନ୍ଦିଥାଏ ଯେତେବେଳେ ସଫଳତା ଶୀର୍ଷରେ ପହଁଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ ପଛକୁ ଖସିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଥାଏ। ଆଉ ସେଇ ବାଧ୍ୟଟି ହେଉ...

ସମୟ ଅନୁସାରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଚାଲୁଛେ, କେତେବେଳେ ସୁଖ ତ କେତେବେଳେ ଦୁଃଖ ଆଉ କେତେବେଳେ ରାଗ ତ କେତେବେଳେ ଶାନ୍ତ । କଥାରେ ଅଛି ଦଇବ ଦଉଡ଼ି ମଣିଷ ଗାଈ ଯେଣିକି ଭିଡ଼ଇ ସେଣୀକି ଯାଇ । ସତରେ ଜୀବନର ରହସ୍ୟ ବଡ଼ ବିଚିତ୍ର ଏଠି କିଏ ଡାନ୍ସବାର୍ ରେ ଟଙ୍କା ଫିଙ୍ଗୁଛିତ କିଏ ଏଠୀ ଟଙ୍କା ପାଇଁ ସଂଘର୍ଷ କରୁଛି, କିଛି ସମୟ ଏମିତି ଅଛି ଯାହା ପ୍ରାଣୀ ଜଗତ ପାଇଁ ବହୁତ ଭଲ ହୋଇଥାଏ ତ କିଛି ସମୟ ବର୍ବରତା, ସମୟ କଣ? ଆମେ କାହିଁକି ସମୟ ଚକ୍ରରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଛେ, ଯେଉ ସମୟରେ ଆମେ ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଛେ ସେ ସମୟ ଆମ ପାଇଁ ଅତୀତ । ତତୀତରେ ଆମେ ଯାହା ବି କରିଛେ କିମ୍ବା ଆମ ସହ ଘଟିଛି ତାହା ଆମକୁ କିଛି ନୂଆ ସିଖାଇଯାଇଛି । ଯେମିତି ସମୁଦ୍ର ଢେଉ ଯେତିକି ଜୋର୍ ରେ ଆସିଥାଏ ସେମିତି ସେତିକି ଜୋର୍ ରେ ମଧ୍ୟ ଭିତରକୁ ଚାଲିଯାଇଥାଏ। ସେହିପରି ଜୀବନରେ ମଧ୍ୟ ସମୟ ଏମିତି ଆସେ । ସାଧାରଣତଃ ସୁଖ ସମୟକୁ ଆମେ ଏଡେଇ ଦେଇଥାଉ ଦୁଃଖ ସମୟରେ ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଥାଉ, ଭାଙ୍ଗିଯିବା ସ୍ୱୋଭାବିକ୍ କାରଣ ଦୁଃଖ ରାକ୍ଷସଟା ବଡ଼ କଷ୍ଟ ଦେଇଥାଏ, ଦୁଃଖରେ କତାର ହୋଇ ଆମେ ସଠିକ୍ ପଥ ଚୟନ ନ କରିବା ତାହାଲେ ସୁଖ ପାଇବା କେଉଁଠୁ, ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖ ପରା ଦୁଇଭାଇ । ଥରେ ଜଣେ ଧନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ଆଉ ଜଣେ ଗରିବ ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ରାସ୍ତା ଦେଇ ଯାଉଥିଲେ ଧନୀ ଲୋକଟି ଭାରି ଖୁସି ମନରେ ଥାଏ ମନରେ ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ଖୁସିର ସୀମା ନଥାଏ କିନ୍ତୁ କିଛି ବାଟ ଗଲାପରେ ଲୋକଟି ଗୋଟିଏ କାନ୍ଥ କୁ ଦେଖି...

ଥରେ ଜଣେ ବ୍ୟବସାୟୀ ଜଣେ ଲୋକଙ୍କ ଠାରୁ କିଛି ଟଙ୍କା ଧାର ନେଇଥିଲେ, ବ୍ୟବସାୟୀ ଜଣକ ବ୍ୟବସାୟରୁ ଉତିର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପରିଲେନାହିଁ । ଧାର ଦେଇଥିବା ଲୋକ ଜଣକ କରଜ ସୁଝିବାକୁ କହିଲେ ହେଲେ ବ୍ୟବସାୟୀ ଜଣକ କରଜ ଦେବାପାଇଁ ସକ୍ଷମ ନଥିଲେ, କରଜ ଦେଇଥିବା ଲୋକ କିନ୍ତୁ କରଜ ନ ଛାଡ଼ିବାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ, ବାରମ୍ବାର ଆସି କରଜ ମାଗୁଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ କରଜ ଦେଇଥିବା ଲୋକ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲେ ବ୍ୟବସାୟୀ ଜଣକ ଦେବାଳିଆ ସେତେବେଳେ କରଜ ଦେଇଥିବା ଲୋକ କହିଲେ, " ମୁଁ ତୁମକୁ ଗୋଟେ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଉଛି ଯଦି ତୁମ ଝିଅକୁ ମୋ ସହିତ ବାହାଘର କର ତାହେଲେ ମୁଁ ତୁମର ସବୁ କରଜକୁ ଛାଡ କରିଦେବି" । ଏହାଶୁଣି ବ୍ୟବସାୟୀ ଜଣକ କହିଲେ," ତୁମେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ତୁମେ ଏପରି କେମିତି କହିପାରୁଛ" କରଜ ଦେଇଥିବା ବୃଦ୍ଧ ଜଣକ କହିଲେ, " ତାହେଲେ ଠିକ୍ ଅଛି ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଉଛି ଯେଉଁଥିରେ ତୁମର କରଜ ଛାଡ ହେଇପାରିବ, ତାପରେ ବୃଦ୍ଧ ଜଣକ କହିଲେ, "ମୁଁ କାଲି ଦୁଇଟି ମୁଣିରେ ଦୁଇଟି ପଥର ରଖିବି ଗୋଟିକରେ ଧଳା ପଥର ଆଉ ଗୋଟିକରେ କଳା ପଥର ତୁମକୁ ସେଥିରୁ ଗୋଟିଏ ମୁଣିକୁ ଖୋଲିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଯଦି ତୁମ ମୁଣିରୁ ଧଳା ପଥର ବାହାରେ ତାହେଲେ ତୁମର ସବୁ କରଜକୁ ଛାଡ କରିଦେବି, ଯଦି ଧଳା ପଥର ବଦଳରେ କଳା ପଥର ବାହାରେ ତାହେଲେ ତୁମ ଝିଅକୁ ମୋ ସହ ବାହା କରିବ ଓ ତୁମେ କରଜ ମୁକ୍ତ ହେବ। ଏହା ଶୁଣି ବ୍ୟବସାୟୀ ଓ ତାର ଝିଅ...

ବୁଢ଼ା ବରଗଛ କହୁଛି ପିଲାଟି ଦିନରୁ ମତେ ହେତୁ ପାଇବା ପର ଠାରୁ କିଛି ଜୀବନରେ କାହିଁକି କେଜାଣି ଏମିତି ଘଟୁଛି ଜାଣିନି । ବେଳେ ବେଳେ ଆଖିରୁ ଲୁହ ବାହାରି ଆସେ । ଜୀବନରେ କିଛି ପରିବାର ଏମିତି ଅଛି, ନା ସେମାନେ କାହାକୁ କଛି କହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ । କାରଣ ତାଙ୍କରି ଜୀବନରେ ବାଧକ ସାଜିଥାଏ ସେଇ ସୈତାନ୍ ରୂପକ ରାକ୍ଷସ, ଏତେ ନିଷ୍ଟୁର ସେ ଯାହାପଛରେ ପଡ଼ିଥାଏ ଜମା ଛାଡ଼ିନଥାଏ। କାହିଁକି କେଜାଣି ! ହଁ ମାନୁଛି ମୁଁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସେ ହିଁ ସବୁକିଛି ସେ ଚାହିଁଲେ ପଥରବି ସୁନା ପାଲଟିଯିବ। ହେ ଭଗବାନ୍ ! ଏଇ ଦୁଃଖଭରା ଜୀବନରେ କଣ ତୁମେ ଟିକେ ସୁଖ ଦେଇପାରିବନି? ନିସହାୟ କୁକୁରଟିଏ ଏଣେ ତେଣେ ବୁଲିବୁଲି ବହୁ କଷ୍ଟରେ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଡ଼ କରିଥାଏ ତାର ବି ସ୍ବପ୍ନ ଥାଏ କିନ୍ତୁ ତାକୁ ଯଦି ସେଇ ଦୁଃଖ ଜନିତ ରୋଗ ରାକ୍ଷସଟା ତା ପଛରେ ପଡ଼ିଯାଏ ବିଚର ଆଖିରେ ଲୁହ ବିନା ଆଉ କଣ ସେ ଜାଣି ନଥାଏ । ବିଚରା କୁକୁରଟି ରୋଗ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପଡ଼ି ବହୁ କଷ୍ଟରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥାଏ । ଜୀବନରେ ଯଦି ଜଣେ ଗରିବ ଘରର ଲୋକ ବଜାରକୁ ଫଳ କିଣିବାକୁ ଯାଇଥାଏ ସେଥିରୁ ଜଣାପଡ଼ିଯାଏ ବିଚରା ଘରେ ନିଶ୍ଚୟ କେହି ଜଣେ ରୋଗିଟାଏ। ଗରିବ ସେଇଲୋକ ହୋଇଥାଏ ଯିଏ ନିଜର ହାତର ଆଙ୍ଗୁଳି କଟିଗଲେ ପଇସା ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ କୋଡ଼ିଏ ଟଙ୍କାର ଟିଟାନସ୍ ଇଞ୍ଜେକ୍ସନ ଖାଇନଥାୟେ। ମଣିଷ ଜୀବନରେ ଥରେ ମରିଥାୟେ କିନ୍ତୁ ଗରିବ ଲୋକଟି ସବୁଦିନର ସକାଳେ ମରିଥାୟେ । ଜୀବନରେ ଲୋଡ଼ା ପଡ...

ଏ ଜୀବନ ଏମିତି ଏକ ବାଟରେ ଚାଲିଥାଏ ସେ ବାଟରେ ଯାହାବି ଆସିଥାଏ ତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ, ଚାହେ ସେ କଣ୍ଟା କି ଫୁଲ। ହେଲେ କିଛି ବାଟ ଗଲା ପରେ ଯଦି ସେ ବାଟୋଇ ଟି ପଥହରା ହୋଇଯାଏ ସେତେବେଳେ ସେ ବିଚରା ଅବିଚଳିତ ହୋଇଯାଏ । କିସିନେ ମତେ ଏହା କହିଥିଲା ଯଦି ଜୀବନରେ ଚାଲିବାକୁ ହେଲେ ଦୁଇଟି ଜିନିଷ ଦରକାର ହୋଇଥାଏ । ପ୍ରଥମତଃ ଭଲ ଶିକ୍ଷା ଓ ଦ୍ଵିତୀୟରେ ପଇସା, ହଁ ମୁଁ ମାନୁଛି ଏହି ଦୁଇଟି ଥିଲେ ଜୀବନର ଆବଶ୍ୟକା ମେଣ୍ଟାଇ ପାରିବ ହେଲେ ଜୀବନରେ ଚାଲିବା ପାଇଁ ଜଣେ ଭଲ ବନ୍ଧୁ ଟିଏ ବି ଦରକାର । ଯଦି ସାଙ୍ଗ ଟିଏ ଥାଏ ନା ବିପଦବେଳେ କିଛି ସେ ସହାନୁଭୂତି ଦେଇପାରିବ ସେତିକିରେ ତୁମକୁ ବହୁତ ଆଶ୍ୱାସନା ମିଳିବ । ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ସାନ ଥିଲି ପ୍ରାୟ ଷଷ୍ଠ କିମ୍ବା ସପ୍ତମ ଶ୍ରେଣୀରେ ପଢ଼ୁଥିଲି ସେତେବେଳେ ମୋର ଭଉଣୀ ଆମଘରେ କହୁଥିଲା "କାହା କରମରେ ଖିରି, ଆରିସା ଲୋ କାହା କରମରେ ଲଡ଼ୁ । କାହା କରମରେ ଖାରିଆ ଖଡାଲୋ ଚୋବେଇ ଚୋବେଇ ମରୁ" । ଏ କଥା ସେ ତାଙ୍କ ବିଦ୍ୟାଳୟ ରେ ଜଣେ ସାର୍ କହୁଥିଲେ ବୋଲି ସେ ଆସି କହୁଥିଲା । ସେ ଆଉ ମୋ ଗ୍ରହଣରେ ନାହିଁ ହୁଏତ ଭଗବାନ୍ ତାକୁ ସେତିକି ଆୟୁଷ ଦେଇଥିଲେ । ଜୀବନ ଭିତରେ ଭଗବାନ୍ କାହିଁକି କେଜାଣି ଦୁଃଖ ଦେଇଥାନ୍ତି । ପଥହରା ମଣିଷଟି ଯେତେବେଳେ ଏଣେତେଣେ ବୁଲି ସଠିକ୍ ମାର୍ଗକୁ ଆସିଥାଏ ସେତେବେଳେ ଯଦି ତାରା ଆଖି ବିପରୀତ ପଥକୁ ଟାଣିନିଏ ବିଚାର ଥାକିଯାଏ। ଥରେ ମୁଁ କଟକ...

 ଆଜିକାଲି ନିତିଦିନିଆ ଜୀବନ ଜାପନ ଭିତରେ ମନୁଷ୍ୟ ମାନେ ଏତେ ବ୍ୟସ୍ତ ବିବ୍ରତ ହେଇଯାଉଛନ୍ତିଯେ ସେମାନଙ୍କର ସେଇ ଅତୀତର ପୂରୁଣା ଜୀବନ ଶୈଳୀ କୁ ଭୁଲି ଆଧୁନିକତାକୁ ଆପଣେଉଛନ୍ତି I ସେମାନେ ବୋଧହୁଏ  ଭୁଲିଆଯାଉଛନ୍ତି ଅତୀତକୁ ନେଇ ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ାହୋଇଛି I ମୁଁ  କହିବାର ତାପର୍ଯ୍ୟ ଏହା ଦିନ ଥିଲା ଲୋକେ ଡବି ଆଲୋକ ତଳେ ବସି ବିଭିର୍ନ ପୁସ୍ତକ, କାବ୍ୟ , କବିତା , ଗଦ୍ୟ , ଓ ଅନେକ ହିତୋପଦେଶୀ ଜ୍ଞାନ ଆହରଣ କରୁଥିଲେ I ମନୁଷ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ଭିତରେ ଅହଂଭାବ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନଥିଲା I ଯାନୀଯାତ୍ରା, ପୁଣ୍ୟ, ପର୍ବରେ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ ଉତ୍ସାହ ଆନନ୍ଦରେ ଜୀବନର ନାଟିକା ଚକ୍ରରେ ଚଳୁଥିଲେ I ଯେତିକି ମିଳୁଥିଲା ସେତିକିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉଥିଲେ  l ସାନ ବଡ଼ ଭିତରେ ସମ୍ମାନ ରହୁଥିଲା, ବଡଲୋକମାନେ ସାନ ମାନଙ୍କୁ ଉଚିତ୍ ଶିକ୍ଷ୍ୟା, ଜ୍ଞାନ ଦେଉଥିଲେ ଏବଂ ସାନ ମାନେ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯୁଗ ବଦଳିବାରେ ଲାଗିଛି ଲୋକେ ନିଜକୁ ସମାଜ ଆଗରେ କିପରି ବଡ଼ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି ଓ କିଛି ବି ସେଥିରେ ସଫଳ ହେଉଛନ୍ତି ଓ ଅନେକ ବି ଅସଫଳ ହେଇ କିଛି ନୂଆ ଅଭିଜ୍ଞତା ହାସଲ କରିଛନ୍ତି ଏବଂ ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଛି ଜୀବନ ଚକ୍ରରେ ସଂଘର୍ଷ କରିନପାରି ହାରସ ହୋଇ ପଡ଼ୁଛନ୍ତି l କିନ୍ତୁ ଜୀବନରେ ଚାଲିବାକୁ ହେଲେ ସଂଘର୍ଷ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଜୀବନକୁ ଦେଖିଲେ ଅନେକ ଗୁଡ଼ାଏ ଲୋକ...

                              ବୁଢ଼ୀ ଅସୁରୁଣୀ ରଜାପୁଅ, ମନ୍ତ୍ରୀପୁଅ, ସାଧବପୁଅ, କଟୁଆଳପୁଅ ଚାରି ସଙ୍ଗାତ। ଚାରିହେଁଯାକ ବାହାରିଲେ ବିଦେଶ କରି। ଘୋଡ଼ାଶାଳରୁ ବାଛି ବାଛି ଚାରି ଘୋଡ଼ା ନେଲେ, ପାଗ ପଟୁକା ବାନ୍ଧି ଟଙ୍କା ଟୋକର କିଛି ଧଇଲେ, ଗଲେ। ଯାଇ ଯାଇ ଉଦୁଉଦିଆ ଖରାବେଳେ ଏକ ନଈକୂଳେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେଠେଇ ଗାଧୁଆ ପାଧୁଆ କଲେ, କହିଲେ, ଏଠେଇ ରନ୍ଧାବଢ଼ା କରିବା, ଖରା ବରଷା ପାଳିବା । ଛାଇ ଲେଉଟିଲାରୁ ଆମ ରାହା ଆମେ ଧରିବା।”      ରଜାପୁଅକୁ ପଠେଇଲେ, କହିଲେ, ‘ଆର ପାରିରେ ଘର ଦିଶୁଚି, ସେଠଠୁ ନିଆଁ ଆଣିଲେ ଚୁଲିରେ କୁହୁଳା ପକେଇବା। ରଜାପୁଅ ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଲା ସେଘରେ ଦେଖିଲାବେଳକୁ ଏକ ବୁଢ଼ୀ ଅସୁରୁଣୀ ଗୋଡ଼ ଦି’ଟା ଚୁଲିରେ ମୁର୍ତି ଦେଇଚି; ମୁଣ୍ଡ ମୁକୁଳା, ମୁହଁଯାକ ମାଛି ଭଣ ଭଣ ବେହୁଛନ୍ତି, ଚୁଲି ଉପରେ ଏଣେ ହାଣ୍ଡିଟିଏ ବସେଇଦେଇଚି, ବସିଚି। ରଜାପୁଅ ମାଗିଲା, ‘ବୁଢ଼ୀ ମାଉସୀ ! ନିଆଁ ଟିକିଏ ଦେଏନି।’ ବୁଢ଼ୀ କହିଲା, ‘ଆରେ ପୁତ, ମୋ ବଳ ବଅସ ତ ଗଲାଣି, ମୋ ଆଖୁ ଦିଶୁନାଇଁ; ଚୁଲିମୁଣ୍ଡରୁ ଆସି ନିଆଁ ଟିକିଏ ନେଇ ଯା।’ ରଜାପୁଅ ଚୁଲିମୁଣ୍ଡରୁ ନିଆଁ ଆଣିବାକୁ ନଇଁପଡ଼ିଲାରୁ ବୁଢ଼ୀ କ’ଣ କଲା, ବେଳମୁଣ୍ଡରେ ଧରି ପଛଆଡ଼େ ଗାତ ଥାଏ ଯେ, ସେ ଗାତରେ ମାଡ଼ିଦେଲା। ରଜାପୁଅ ଅଣଆୟର ହେଇ ରହିଲା। ତିନି ସଙ୍ଗା...

                        ସହିବାର ମାନସିକତା। ତୃଣ ଭୂଇଁରୁ ଜନ୍ମ । ଭୂଇଁରେ ଲୋଟିଯାଏ । ପୁଣି ସେହି ଭୂଇଁରେ ମିଶିଯାଏ । ତାର ସ୍ଥିତି କଣ ଥାଏ ? ତଥାପି ଦିଅଁ ପୂଜା ବେଳେ ଆମେ ଦୁବ କେରାଏ ନିହାତି ଦରକାର କରୁ । ଦୁବ ତ ଛୋଟ ତାହା ପୁଣି ଦିଅଁ ପୂଜା ରେ ଲାଗୁଛି କେମିତି ? ଏହାର ଭିତରି କଥାଟି ହେଲା – ଦୁବ ଭଳି ସଂସାରରେ ଦୁଃଖ, କଷ୍ଟ, ସମସ୍ୟା ସହିଥିଲେ ଦିନେ ନା ଦିନେ ଶୁଭ କର୍ମରେ ଲାଗିବ । ବିନା ସମସ୍ୟାରେ କେହି ବଡ ହେଇନି, ଉପରକୁ ଉଠିନି । ନୂଆ ରାହା ଦେଖାଏ, ଦୁବର ଏଇ କଅଁଳିବା ଗୁଣ ହିଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଉତ୍ସ। ଯେତେ ଦୁଃଖ ଆସିଲେବି ତାକୁ ମଥାପାତି ସହିନେବା । ତାହାହେଲେ ଯାଇ ଇଶ୍ୱରଙ୍କ ସେବାରେ ଲାଗିପାରିବା । ଦୁଃଖର କଷଟିରେ ପ୍ରଭୁ ଆମକୁ କଷନ୍ତି । ସେହି ପରୀକ୍ଷାରେ ଆମକୁ ଦୁବ ଭଳି ହେବାକୁ ପଡିବ । ନଇଁ ଯିବାକୁ ହେବ । ତେବେ ଯାଇ ମୁଣ୍ଡ ଟେକିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିବ । ସେଥିପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର ରେ କୁହାଯାଇଛି- ତୃଣ ଠାରେ ନୀଚ ହେବା । ତନୁ ପରି ସହନଶୀଳ ହେବା । ତେବେଯାଇ ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହେବା । ଦୁଇ ଜଣ ବନ୍ଧୁ ମେଡିକାଲ ରେ ଚିକିତ୍ସା ହେଉଥିଲେ। ଉଭୟଙ୍କ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଥିଲା । ଉପର ସ୍ତରର ବହୁ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଜଣା ଶୁଣା ଥିଲେ । ସମାଜରେ ବହୁଲୋକ ଅଛନ୍ତି ନିଜର ପ୍ରତିଷ୍ଠା, ପଦ-ପଦବୀ ଓ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ବକୁ ନେଇ ଗର୍ବ କରନ୍...

 ନମଇ ପ୍ରଭୂ ଲମ୍ବୋଦର । ପାଶ ଅଙ୍କୁଶ ବେନିକର ॥ କରି କପାଳେ ଶୋହେ ଚିତା । ବିଦ୍ୟା ବୁଦ୍ଧିରେ ଜଗଜ୍ଜେତା ॥ ଯାହା ପ୍ରସାଦେ ନିରନ୍ତର । ସକଳ ବିଘ୍ନ ହୁଏ ଦୂର ॥ ତାଙ୍କ ପୟେରେ ମୋର ମତି । ସିଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତୁ ଗଣପତି ॥

ଦୁନିଆ ରେ ଆମେ ଯାହା ବି କିଛି କରିଥାଉ ସେଥି ପଛରେ ଆମର ସବୁକିଛି ଅତୀତ ସହିତ ଯୋଡ଼ିହେଇ ରହିଥାଏ । ଆମ ଦୁନିଆ ଯେତେବି ଉନ୍ନତୀ ହେଇଥାଉ ସେଥି ପଛରେ ଆମ ପୂର୍ବଜ ମାନଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୁମିକା ରହିଅଛି । ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଆମର ଅତୀତକୁ ମନେପକାଇଥାଉ କିମ୍ବା ଆମର ସୃଷ୍ଟିର ରହସ୍ୟକୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁଥାଉ ସେତେବେଳେ ଆମେ ବାସ ଏତିକି ଜାଣିଥାଉକି ଆମ ସୃଷ୍ଟିର ରଚୟିତା ଆମ ପୂର୍ବଜ । ଆଜିକାଲିର ମନୁଷ୍ୟ ବିଜ୍ଞାନ କ୍ଷତ୍ରରେ ଉନ୍ନତ ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜର ବୁଦ୍ଧି ପ୍ରୟୋଗ କରି ଯାହାବି କିଛି କରିଅଛି ତାହା ପଛରେ ଥିବା ସେହି ଦକ୍ଷତାଟି ହେଉଛି ଯାହା ତାର ପୂର୍ବଜ ଶିଖାଇଯାଇଅଛି । ବେଳେବେଳେ ଆମେ ଏହା ଭାବିଥାଉ କି ଆମେ ଏ ବିଶାଳ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଲେ କିପରି ଏ ବିଶାଳ ପୃଥିବୀରେ ଆମକୁ ଆଣିବାରେ କାହାର ଭୂମିକା ରହିଅଛି ତାହା ଜାଣିବାପାଇଁ ଆମେ ବହୁତ ଉଛୁକ ହୋଇଥାଉ । ବିଜ୍ଞାନ କ୍ଷତ୍ରରେ କହିବାକୁ ଗଲେ ଆମେ ଆମ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିବାର ଅନେକ ବୈଜ୍ଞାନିକ ମନ୍ତବ୍ୟ ରହିଛି ସେଥିମଧ୍ୟରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ ଅନେକ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଆଜକୁ ପ୍ରାୟ ହଜାର ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଆମ ପୃଥିବୀ ଏକ ଜଳନ୍ତା ଅଗ୍ନି ପିଣ୍ଡ ହୋଇ ମହାକାଶରେ ଘୁରିବୁଲୁଥିଲା ଧୀରେ ଧୀରେ ପୃଥିବୀ ସହିତ ଅନେକ ଉଲ୍କା ଆସି ମାଡ଼ ହେବ ଫଳରେ ଆମ ପୃଥିବୀର ଚାରିପାର୍ଶ୍ଵରେ ଥିବା ବାୟୁ ସଂସ୍ପଶରେ ଆସି ଧୀରେ ଧୀରେ ପୃଥିବୀ ଶୀତଳ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା, ପୃଥି...